Уздыхае ветрык. Спадае лiст.

Асцярожна сонца з голых асiн

Выпаўзае на цiхi сiнiчы свiст.

Ледзь хiстаюцца ў небе галiны бяроз.

Лёг спакой на iржышчы. Гумённы дым.

Ярам рушыць павольна з дрывамi воз,

I сарока няспынна стракоча над iм.

У разведку за возам ляцiць яна,

Трэба край адшукаць, дзе пякуць блiны,

Дзе кайстра, дзе ў ёўнi жыве цеплыня,

Дзе заснула сытасць да новай вясны.

* * *

О любоў мая, Беларусь!

Над туманным начным стаўком

Пралятае самотная гусь,

Разразаючы люстра крылом.

. . . . . . . .

Разразаючы неба крылом.

* * *

Можна ўсё: пусцiць каханне дымам,

Ўзяць i занядбаць мiнулы шлях.

Але толькi не любiць Радзiмы

З чорнаю павязкай на вушах,

З чорнаю павязкаю на вуснах,

З чорнаю павязкай на вачах.

Толькi слухаць словы нездрадлiвыя,

Толькi не тлумiць яе маной,

Бо адным мы вiнны, пакуль жывы,

Перад нашаю вялiкай нiвай:

Праўдай абавязаны мы ёй.

Iсцiнай.

Адзiнаю.

Адной.